Αποποιήσου - Άλλαξε

Αποποιήσου: To όνομά σου, την καταγωγή σου, τις γνώσεις σου, τα θέλω και τα είναι σου, το εγώ σου και γίνε η Αλήθεια, αιώνια και αμετάβλητη... σαν ένα νεογέννητο παιδί...

Άλλαξε: Το εγώ με το εμείς, τα είμαι & είσαι με τα υπάρχω - υπάρχεις, τα επιθυμώ & θέλω με το έχω ανάγκη και δες πως μεταμορφώνεται η άρνηση σε Θέση...

Να γίνετε τα Πάντα και Τίποτα συνάμα...γιατί στο Παν ενυπάρχει το Απρόσωπο.

Mηνύματα

1. Αν ρίξουμε ένα καρπό μοναδικό, ανεξάρτητο και γόνιμο στο χώμα, περιμένουμε να βλαστήσει, να προσφέρει κάτι μοναδικό, καρπούς, οξυγόνο, να προωθήσει την ζωή. Αν το χώμα είναι γόνιμο θα αναπτυχθεί, αν όμως το χώμα είναι άγονο, όσο καλός και αν είναι ο καρπός μας, θα μείνει βυθισμένος.

2. Φοράμε πολλές κουβέρτες το κατακαλόκαιρο...
Έξω ο Ήλιος λάμπει, η ζεστασία του απλώνεται σε όλη την Φύση. Μα εμείς συνηθίσαμε τις κουβέρτες απο τον βαρύ Χειμώνα και δεν τις αποχωριζόμαστε, νιώθουμε προστασία.
Μακάριοι αυτοί που πέταξαν την πρώτη κουβέρτα των εγώ... Αρχίζουν να δροσίζοντε.
Μακάριοι αυτοί που προχώρησαν και πέταξαν και το πάπλωμα των προκαταλήψεων και των θέλω... αρχίζουν και αντιλαμβάνονται μια χαραμάδα Φωτός.
Μακάριοι αυτοί που πετούν τα σεντόνια των παθών... αρχίζουν και καταλαβαίνουν την παρουσία του Φωτός στο κατακαλόκαιρο, κεκεί που βίωναν το σκοτάδι των ψευδαισθήσεων.
Μακάριοι αυτοί που πέταξαν όλα τα καλύματα... αυτοί μονάχοι και γυμνοί στο Φως έζησαν αληθινά...

3. Αν το Σύμπαν ολάκερο ήταν ένας καμβάς και ο Δημιουργός είναι ο Καλλιτέχνης, παρατηρώντας τον πίνακα με τίτλο «Δημιουργία» , μπορούμε να μάθουμε για τον καλλιτέχνη? Μας «μιλάει» το έργο με σιωπηλους λόγους στην ψυχή? Θα πραγματώσουμε το βήμα απο το Αποτέλεσμα στην Αιτία?

4. Ένας όμορφος κήπος αποτελείται απο πολλά όμορφα φυτά. Το κάθε ένα με την δική του μοναδική ομορφία, μια ποικιλία χρωμάτων και μυρωδιών. Είναι ο όμορφος αυτός κήπος μας ανεξάρτητος απο τα φυτά που τον αποτελούν? Χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε. Το κάθε ένα φυτό του κήπου μας μονάχο του φτιάχνει έναν όμορφο κήπο?
χρειάζεται και τα υπόλοιπα φυτά αρμονικά δεμένα...

Αναρωτηθείτε, είναι μια μηχανή τα μέρη της ξεχωριστά? Τα γρανάζια απο μόνα τους είναι η μηχανή, η όλα τα ξεχωριστά μέρη τα συνδέει η Αρμονία για να φτιάξουν μια μηχανή, ένα Αποτέλεσμα, ενα Έργο?
Αν λείψει ένα έστω μικρό γρανάζι θα λειτουργήσει η μηχανή?
Μπορεί ένας μονάχα άνθρωπος να αναφωνήσει « Είμαι ολάκερη η Ανθρωπότητα»?

5. Έπεσε ένας καρπός στο χώμα. Ζήτησε να ζήσει και ο Θεός έκανε γόνιμο το χώμα, ζήτησε να πιεί και ο Θεός του έστειλε την βροχή, ζήτησε να μεγαλώσει και ο Θεός συγκινημένος το έλουσε στο φως του Ήλιου.
Και διάλεξε να μεγάλώσει, και διάλεξε να βγάλει φύλλα και προσέφερε του καρπούς του απλόχερα και ο Θεός. Η Ζωή προχώρησε...

Έλευσις

http://eleysis.wordpress.com

Ο κύκλος είναι αέναος. Άναρχος και ατέρμων, σιωπηλός αλλά επαναλαμβάνει τον εαυτό του.
Η νομοτέλεια είναι ένας κύκλος, μέσα της ρέει το ποτάμι της εξέλιξης.
Πάνω σε αυτό το ποτάμι ταξιδεύουμε και ως παλαίοτερα θα ξανάρθουμε…
Ελευσις.

Κύκλοι Θεουργία - Ψυχουργία

Αι ψυχουργικαί δυνάμει έχουσιν κέντρον άνθρωπον, δρούσιν μετά αιθέρος, υλικόν πεδίον, επιστρέφουσιν εν τοις ανθρώποις μέσον ψυχικού ρευστού, προσλαμβάνουσιν επενέργειαι οντοτήτων διττότητας απο τας επίπεδοις ταύτας, υπο του νόμου της βούλησεως του ατόμου επάνω εις την δημιουργίαν.
Ως εκ τουτου πηγάζουσιν απο τας εγωκεντρικάς δυνάμεις βουλήσεως ατόμου, προσλαμβάνουσιν κατα τον κύκλο εις τα επίπεδα αποτυπώσεις αιθερικάι, επιστρέφουσιν δε ενισχύζουσες ιδίαν βούλησιν ατόμου, ως εκ τούτου ενέργειαι υποκειμενικαί.

Αι Θεουργικαί δυνάμει, προσλαμβάνουσιν προσευχήν δρώντας εν τι φαντασία τοις ανθρώποις, εισδύουν εν το πνευμάτι, καθαριζόμενες και αποτυπωμένες εν τι Θεία Βούλησιν, ενισχύζουσες Φαντασίαν ανθρώποις προβάλουσιν Βούλησιν Όντος παράγουσιν έργον Θείον εν το κόσμι, δυνάμεις Θείες ενέργειαι, καθαραί απο τας υποκειμενικάς αντιλήψεις τοις ατόμοις τε απο τας ενέργειας οντοτήτων Άρνησης κατοικούντων εν το συναισθήματι.

Περι του Βιβλίου της Ζωής

Ο άνθρωπος και η υπόσταση.

Ο Άνθρωπος είναι ένα βιβλίο.
Αποτελείται απο εξώφυλλο, σελίδες και γράμματα απο μελάνι. Χωρίς αυτά δεν φτιάχνεται ένα βιβλίο. Είναι όμως τα συστατικά αυτά η ουσία του?
Όχι περισσότερο απο όσο τα τούβλα, τα σχέδια και η διακόσμηση συνιστούν την ζεστασιά ενός σπιτικού.
Τα συστατικά του βιβλίου λοιπόν αποτελούν το μέσον, το όχημα για να αναδειχτεί η ουσία του βιβλίου. Δεν συνιστούν όμως το περιεχόμενο του.

Καθένας γράφει το δικό του βιβλίο, η χρησιμότητα του οποίου για τους υπόλοιπους που θα το διαβάσουν έγκειται στην επιλογή του περιεχομένου. Το εξώφυλλο ( σώμα ), οι σελίδες ( ψυχή ) και οι λέξεις απο μελάνι ( πνεύμα ) μαζί συνδιαζόμενες δημιουργούν το μέσον βιβλίο ( ανθρώπινη υπόσταση ) που εκφράζει ένα περιεχόμενο, μια ουσία ( ιδέα).

Αν ειναι κακογραμμένο, κακοτυπωμένο και κακοδιατηρημένο, κανείς δεν θα το διαβάσει.
Θα μείνει αδιάβαστο και σκονισμένο στην βιβλιοθήκη μέχρις κάποιος άλλος να το βρει και να το επανατυπώσει. Και θα βρεθεί κάποιος γιατί το περιεχόμενό του πρέπει να διαβαστεί, εκεί έγκειται η χρησιμότητά του. Αλλά ποτέ δεν θα είναι το ίδιο βιβλίο, μονάχα το ίδιο περιεχόμενο.

Καθένας γράφει το δικό του βιβλίο, εμείς τί θα γράψουμε στο βιβλίο της ζωής μας? Θα αφήσουμε στους υπόλοιπους το περιεχόμενό μας? Θα είναι χρήσιμο ή θα ξεχαστεί?

Αποκατάστασις

Φύσις.

Αποτελούμενη απο δυο κινήσεις που συνιστούν την πρωταρχική αιτία της Υλικής Δημιουργίας, μια διεισδυτική και μια δεύτερη κίνηση περιβάλουσα τάυτην.

Άνθρωπος.

Παιδί γιγάντων, Ιδέα και μέσον Αποκατάστασης της Υλικής Δημιουργίας στην αρχική της μορφή.


Σχέσις Φύσεως και Ανθρώπου.

Αμφίδρομη διττή σχέση που αποτελεί το μέσον της Αποκαταστάσεως. Ο Άνθρωπος εκπαιδεύεται απο την Φύσιν ώστε να ανακαλύψει την Ανωτέρα Συλλογικότητα με το Πνευματικό Όλον και τας Πνευματικάς Νόμοις ως εκδήλωσις του Όντος εις την Δημιουργίαν.


Κλείδα.

4α σκαλοπάτια ένδωθεν δια της Παρατηρήσεως της Φύσης - Ο Θεος μεθ'υμών.

• 1ο σκαλοπάτι ( ΥΛΙΚΟ ΠΕΔΙΟ )
  Ανθρώπινος οργανισμός το μέσα μας? Κοκκαλα, ιστοί, όργανα κύτταρα?
  Παρατήρηση = νομοτέλεια = διάνοια που συγκροτεί και οργανώνει.
  Νομοτέλεια, φαινόμενα = αποτελέσματα μετρούμενα απο παρατήρηση, αιτία = Τύχη? Θεός?
  κύτταρα > οργανισμός άνθρωπος,
  άνθρωποι κύτταρα > οργανισμός γαια
  γαια κύτταρο > οργανισμός ηλιακο σύστημα
  ηλιακό σύστημα κύτταρο > οργανισμός γαλαξίας
  γαλαξίας κύτταρο > οργανισμός σύμπαν
  σύμπαν κύτταρο > οργανισμός ΣΥΝ ΠΑΝ Δημιουργία.
  
  
• 2ο σκαλοπάτι - Συναισθήματα. ( ΨΥΧΙΚΟ ΠΕΔΙΟ )
  Ελεγχονται? Απο που προέρχονται? Μας κινούν? Είμαστε εμείς?
  
  
• 3ο σκαλοπάτι - Σκέψεις. ( ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ )
  Ελεγχονται? Απο που προέρχονται? Μας κινούν? Είμαστε εμείς?
  
  
• 4ο σκαλοπάτι - Συνείδηση. ( ΥΠΕΡΑΙΤΙΑΤΟΝ ΠΕΔΙΟΝ – ΠΝΕΥΜΑ )
  Απώλεια σκέψής , συναισθήματος, εξωτερικής επήρειας - εμπειρίας σωματικής - υπάρχει κάτι? Υπάρχει κενό? Σκοτάδι? Υπάρχει ζωή? Αν υπάρχει τί είναι? Είμαι εγώ?
  

Ανάταση, Ανάσταση, Ανάληψη

Είθε να ανθίσει το ρόδο επάνω στον αιματοβαμμένο κόκκινο σταυρό της θυσίας.
Είθε ή Ανάταση να μας οδηγήσει στην Ανάσταση και τέλος στην Ανάληψη, απο το Ω στο Α.

ΙC XC NIKA

Καλή Ανάσταση ένδωθεν στον ατομικό μας σταυρό, στις οικογένειές μας, στην αδελφότητά μας και σε όλοκληρη την εν το συμπάντι ανθρωπότητα.

O Θεός και το δέντρο...

Αν θες πραγματικά να γνωρίσεις τον Θεό, μην πας μακριά. Φύτεψε ένα δέντρο. Περιποιήσου το, δες το να μεγαλώνει και να βγάζει καρπούς και φύλλα. Να πεθαίνει το χειμώνα και να γεννιέται ξανά την άνοιξη. Να γίνεται απο ένα τόσο δα σπόρο ολάκερο δέντρο, γεμάτο ζωή. Έτσι και εσένα ο Θεός σε φύτεψε στον κήπο του και με αγάπη σε βλέπει να μεγαλώνεις. Και όσο τα κλαδία σου στον ουρανό απλώνεις τόσο ευφραίνεται για τον σπόρο που έβαλε σε τουτη δω την γη.

Φοράμε πολλές κουβέρτες το κατακαλόκαιρο...

Φοράμε πολλές κουβέρτες το κατακαλόκαιρο...
Έξω ο Ήλιος λάμπει, η ζεστασία του απλώνεται σε όλη την Φύση. Μα εμείς συνηθίσαμε τις κουβέρτες απο τον βαρύ Χειμώνα και δεν τις αποχωριζόμαστε, νιώθουμε προστασία.

Μακάριοι αυτοί που πέταξαν την πρώτη κουβέρτα των εγώ... Αρχίζουν να δροσίζοντε.

Μακάριοι αυτοί που προχώρησαν και πέταξαν και το πάπλωμα των προκαταλήψεων... αρχίζουν και αντιλαμβάνονται μια χαραμάδα Φωτός.

Μακάριοι αυτοί που πετούν τα σεντόνια των θέλω... αρχίζουν και καταλαβαίνουν την παρουσία του Φωτός στο κατακαλόκαιρο, κεκεί που βίωναν το σκοτάδι των ψευδαισθήσεων.

Μακάριοι αυτοί που πέταξαν όλα τα καλύματα... αυτοί μονάχοι και γυμνοί στο Φως έζησαν αληθινά...

Αλήθεια εμείς πόσες κουβέρτες κουβαλάμε?

Αι κινήσει το πνεύματι εν τι δημιουργίαι διακριθείσα εις τριπλήν ανθρώπινην υπόστασιν.

Αι κινήσει το πνεύματι εν τι δημιουργίαι διακριθείσα εις τριπλήν ανθρώπινην υπόστασιν.

Αι κινήσει το πνεύματι εν τι δημιουργίαι διακριθείσα εις τριπλήν ανθρώπινην υπόστασιν.

Αι κινήσει το ανθρώπινον πνουν ωσαν το κινήσει το πνεύματι.
Αι κινήσει τη καρδίαι ωσαν το κινήσει εν ψυχήν.
Αι κινήσει κοιλίας ωσαν το κινήσει εν τι ύλη.


Μελετώντας την φύσιν του το ανθρώπινον ον και αναλύωντας την τρισυπόστατη εκδίπλωση του πνεύματος μέσω της κίνησης στην δημιουργία αλλά και μέσα του, οφείλει τα 3 αυτά κομμάτια της ανάλυσης να τα συνθέσει σε ένα μοναδικό κομμάτι ένδωθεν. Να κάνει πράξη δηλαδή στο εργαστήριον του εαυτού του, την διαδικασία ενώσεως της τρισυπόστατης κλείδας βρίσκωντας το μέτρο και την μέση οδό κατα την οποία συνδεώντε τα 3 εις μια κοινή γραμμή, που συμβολικά πιστεύω είναι και κατακόρυφη.

Είναι το πεδίον εκείνο της ηρεμίας όπου συντονίζονται διαφορετικές συχνότητες και ενώνει με τα άνωθεν, μέσω προσευχής και παράδοσης στην βούληση του ανώτερου.
Κατα συμπέρασμα μπορούμε να πούμε οτι ελαχιστοποιεί την εντροπία του συστήματος άνθρωπος συνδεώντας εις μια έκφανση (Σύνθεση), αυτό το οποίο εκπορεύεται απο το Εν, εκδηλώνεται στο τριπλόν και μέσω του ανθρωπίνου εργαστηρίου γίνεται και πάλι Εν ώστε να ΕΝ-ωθεί μετα της Πηγής του.

Λευκός Μανδύας

Η αγνότης εστίν κλείδα στην δια επαναφορά της ορθής κλίσης επι του ατομικού σταυρού (+).
Η κλείδα αυτή ονομαζώμενη και ως μέση οδός συνδέει τα νοητικά, αισθητικά και φυσικά κέντρα του ατόμου-άνθρωπος )+(.

Η αγνότης συμβολίζεται με τον λευκό μανδύα, ο δρόμος εστίν η αγάπη περιλαμβάνουσα την σοφία, κλείδα ανόδου είναι το κέντρο του σταυρού ( απόλυτη ηρεμία ) και άνοδος η σπειροηδείς ανάσταση του οχήματος της προσωπικότητας.

Ενοποιημένο Πεδίο & Πεδίο Ελαχίστου Διεγέρσεως

Χριστότης μεθημών λογίζομενη εν δικήν σας επι υστάμενην γλώσσην ωσαν ενοποιήσης πεδίων αμετάβλητου τάξη εν τι συμπτωματι Εντροπίαι, υπεραγωγός εσώτερος πυρρήν, απρόσβλητος, δημιουργων πεδίον ελαχίστου διεγέρσεως αληθής τε πυρρηνικός επεκτεινόμενως εν τι στρωμάτι αδράνειαι, κινήσειν αυται, εις τάξη φερουσιν αταξίαν εξώτεριν.

O Νομος του Αυτοφωτου Πυρρος

AIN SVP ( Απειροσύνη )

Igne Natura Renovatur Integra

AMT ( Αλήθεια )

+ Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo et ex tota Anima tua et ex omnibus Viribus tuis et ex omni Mente tua: et Proximum tuum sicut Teipsum.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΝΟΜΩΝ

Οι νόμοι που απορρέουν από την Κίνηση είναι δύο στην κάθε ατομικότητα που βρίσκεται μέσα σε όλες τις μορφές ύλης, ο δημιουργικός νόμος και ο καταστρεπτικός.

Ο δημιουργικός νόμος εξελίσσει τις μορφές και προωθεί την ζωή καθότι προέρχεται από την Κίνηση μέσα στην ύλη ( όπου Κίνηση είναι το Πνεύμα ) για να επαναφέρει το κομμάτι που λείπει από την Ολότητα στην αρχική του θέση ( Η κίνηση του Πνεύματος που επαναφέρει στους κόλπους του το κομμάτι που έχασε εξαιτίας της αδράνειας - ακινησίας ).

Ο καταστρεπτικός παράγοντας, που εδώ εκφράζεται ως Νόμος, είναι αποτέλεσμα της αδράνειας που προβάλει στην Κίνηση η Άρνηση, και εκφράζεται ως αδράνεια καθότι η αδράνεια είναι ακινησία και ακινησία σημαίνει τέλος της ζωής σε όλα τα επίπεδα.
Εκφράζεται δε ως Νόμος γιατί εξυπηρετεί την εξέλιξη, καθώς οι κατεστραμμένες μορφές δίνουν την θέση τους σε καινούργιες εξελιγμένες μορφές εξαιτίας της συνεχόμενης κίνησης ( Αέναης Διείσδυσης δηλαδή του Πνεύματος στον χώρο ύλη ) και έτσι εξυπηρετεί την ανοδική πορεία όλου του υλικού Σύμπαντος ( όλων των επιπέδων και διαστάσεων ύλης δηλαδή ) προς την Τέλεια Μορφή του ( ενσωμάτωση δηλαδή στον χώρο Πνεύμα ).

Κάθε μορφή λοιπόν που απορρέει ως Ιδέα από τον χώρο πνεύμα και εκδηλώνεται στον χώρο ύλη μπαίνει αναπόφευκτα στην πίεση των δύο αυτών στροβίλων αν μπορούμε να δώσουμε μια εικόνα στους Νόμους αυτούς, ο ένας στρόβιλος πιέζει για να την εκτίναξη προς τα πάνω ενώ ο άλλος για να την διαλύσει στους κόλπους του.

Η πραγματικότητα αυτής της σύγκρουσης δύο ενάντιων νόμων είναι η κυριαρχία της κίνησης ή της αδράνειας επάνω στις μορφές, δημιουργία για να ανέλθουν από την Κίνηση και αδράνεια για να καταστραφούν από την Αδράνεια η Άρνηση.

Στα λογιζόμενα είδη όλων των επιπέδων Ύλης υπάρχει η γνώση αυτού του Νόμου ( γνώση του δέντρου του Καλού και του Κακού ) και δίδεται η ελευθερία επιλογής. Η επιλογή λοιπόν έγκειται στο Έργο του κάθε όντος. Αν το Έργο του προάγει την Κίνηση στο Συν-Παν εκφράζει την Δημιουργία και βρίσκεται σε σύνδεση ως αγωγός με το Ανώτερο Εγώ του, βρίσκεται ουσιαστικά ως εκφραστής Της Βούλησης του Πνεύματος για Σύνθεση και κατ' επέκτασιν μπαίνει στην σπειροειδή δίνη της Θείας Ελκτικής του Ώντος ( ΕΩΝ ) για την Επανένωση.

Αν δεν υπάρχει Έργο ή αν το αποτέλεσμα των πράξεων ( χρησιμοποιούμε εδώ σαν έννοια τις πράξεις αντι τουΈργου γιατί το Έργο από μόνο του προωθεί την Κίνηση οπότε δεν νοείται Έργο σαν ακινησία η διάλυση αλλά αυτά μπορούν να αποτυπωθούν σαν διαστροφή του Έργου ) του όντος εκφράζει την αδράνεια και την διάλυση τότε αποτέλεσμα του είναι η αποσύνθεση, η καταστροφή της αλυσίδας σύνθεση εκφραζόμενη ως διάλυση και το τέλος της ζωής ( ακινησία ) που ενισχύει την αντίσταση της Άρνησης στην Κίνηση.

Αν λοιπόν το μέτρο για αυτό είναι το Έργο και οι πράξεις τότε καταλαβαίνει κανείς ότι είναι θέμα "καλού αγωγού" και δεκτικότητας της συνειδητότητας του κάθε λογιζομένου όντος με το πνευματικό του κομμάτι και κατά πόσο κατανοεί το "σήμα" που είναι συνεχόμενο μέσω της Κίνησης του Πνεύματος (υπερσυνειδητότητα) ή επιλέγει να το αγνοεί ( μικρή ως βασική συνειδητότητα δηλαδή ), κάτι δηλαδή που παρομοιάζεται ωσάν κεραία με το πνεύμα.

Η κεραία αυτή λοιπόν οφείλει κατά τα θεωρήματα να πιάνει τα σήματα της Κίνησης καθαρά και να είναι στραμμένη προς τα επάνω. Παράδοση στο Πνεύμα ( Κίνηση ) είναι το Τέλειο βήμα ανάστασης του όντος στον πνευματικό χώρο. Η Άρνηση ή ενάντια δύναμη σε αυτό είναι η ενίσχυση της ατομικότητας και μικρού εγώ ώστε το ον να κόβει τις εκπομπές του πνεύματος και να ενισχύει με τις πράξεις του την διάλυση της συνθετικής αλυσίδας.

Κριτήριο στην πάλη αυτή είναι η συνειδητότητα ή απουσίας αυτής από το λογιζόμενο ον ( εκφράζεται και από τα θεωρήματα σαν όχημα προσωπικότητας ).

Το όχημα αυτό της προσωπικότητας οφείλει να εκφραστεί από την κάθε ανόμοια μοναδικότητα ώστε να δεχτεί την ακτινοβολία της Κίνησης μέσα του και να εκφράσει Έργο ανύψωσης ατομικής αλλά και συλλογικής.
Λέμε οφείλει γιατί σαν Ιδέα που μορφοποιήθηκε εκφράζει στον χώρο Ύλη και αντιπροσωπεύει την Κίνηση ή διείσδυση του Πνεύματος επανένταξης του χώρου που απωλέσθη εξαιτίας της Αδράνειας η οποία στο Όλο έχει ήδη συμβεί αλλά εμείς ως μορφοποιημένες Ιδέες στον χώρο Ύλης ζούμε ακόμη και αγωνιζόμαστε στο χρονικό διάστημα απειροελάχιστου χρόνου της επανένταξης που στο Πνεύμα έχει ήδη συμβεί ενώ στην ύλη έχει την μορφή πορείας δισεκατομμυρίων χρόνων.

Για να εκφραστεί αυτό το όχημα, να αποκαταστήσει δηλαδή την επικοινωνία του υλικού περιβλήματος με το Είναι του και κατά συνέπεια με την Ροή της Κίνησης στην ύλη πρέπει να μεγαλώσει η συνειδητότητα του υλικού κομματιού γιατί είναι λόγω μορφοποίησης του στην Ύλη ατελές.

Πρέπει με απλά λόγια να απελευθερωθεί από τις καταστάσεις που δρουν μέσα στην ύλη ( που βρίσκεται υπό της κυριαρχίας της Άρνησης ) οι οποίες προωθούν την διάλυση και την αδράνεια και να ενισχύσει της ικανότητες που δίδονται από την Κίνηση για την Δημιουργία και την Σύνθεση.

Για να συμβεί αυτό οφείλει να απελευθερωθεί από το ψέμα και την κλοπή, να κλείσει τα κομμάτια του στα υλικά επίπεδα από τα οποία εισέρχεται η άρνηση, ώστε να εκφραστεί μέσω του περιβλήματος η Κίνηση στην Ύλη και κατά συνέπεια να εκφράσει Έργο υπέρ της ολικής ανύψωσης και επαναφοράς της Ύλης στο Πνεύμα, Έργο για το οποίο δημιουργήθηκε και υλοποιήθηκε η Ιδέα Άνθρωπος - Ανθρωπότητα, να αναστηθεί και να πάρει μαζί της και όλο τον υπόλοιπο Σύμπαν χώρο στην Πηγή.

Περι Συνθέσεως

Σύνθεση και ανάλυση. Δύο Αντίθετες δυναμικές που παίζουν όμως μεγάλο ρόλο σαν δείκτες της εξέλιξης του Ατόμου για την ατομική ολότητά του, για την Ολότητα του κατόπιν με τα άλλα Άτομα και τέλος στο τρίπτυχο που αφορά την δυναμική σχέση με την Ολότητα της Κίνησης που το διέπει και το ζωογονεί.

Ας το δούμε πιο απλά όμως.
Συνθέτω σημαίνει βάζω μαζί, ενώνω επιμέρους κομμάτια για να φτιάξω το Ένα, Αναλύω σημαίνει ότι ξεχωρίζω το Ένα σε επιμέρους κομμάτια.
Σαν δύο δυναμικές αντίθετες η σύνθεση και η ανάλυση μας δίνουν την πορεία προς την Ολότητα , ή αλλιώς την Ολοκλήρωση.
Η αρχή της πορείας μας χαρακτηρίζεται από την Ανάλυση. Μαθαίνουμε να αναλύουμε τα πράγματα για να ξεχωρίζουμε έννοιες, αντικείμενα και εικόνες. Η ανάλυση κατόπιν οδηγείται στην σύνθεση των διαφορετικών κομματιών που πλέον αναγνωρίζουμε ώστε να μας δώσουν την ενιαία εικόνα.
Σαν παράδειγμα ας πάρουμε το Άτομο. Τα χαρακτηριστικά που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους είναι μικρά διαφορετικά κομμάτια όπως το μέγεθος του προσώπου, τα μάτια , τα αφτιά, η μύτη κτλ.
Αυτά τα κομμάτια από την ανάλυση μεταφέρονται και συνθέτονται στον ανθρώπινο εγκέφαλο δίνοντας την ενιαία εικόνα ενός προσώπου πλέον και όχι δυο ματιών με μια μύτη και δύο αφτιά, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αυτά τα επιμέρους διαφορετικά κομμάτια είναι αυτά που μας βοηθούν στο να ξεχωρίζουμε τα πρόσωπα στο συγκεκριμένο παράδειγμα. Άρα Αναλύουμε, καταχωρούμε και Συνθέτουμε.
Σε όλους τους τομείς μας μαθαίνουμε να αναλύουμε τις διεργασίες σε επιμέρους κομμάτια για την καλύτερη κατανόησή τους, ενώ στο τέλος τα συνθέτουμε για να αποτελέσουν ένα ενιαίο σύνολο που τα εκφράζει.
Όπως για να λύσουμε ένα πρόβλημα το χωρίζουμε σε επιμέρους κομμάτια τα οποία αν επιλυθούν ξεχωριστά , λύνουν και το ενιαίο πρόβλημα.
Με απλά λόγια είναι η φυσική διεργασία.

Στην ανθρώπινη εξέλιξη αυτό το απλοϊκό σύστημα μας δίνει τρομερές πληροφορίες. Στην ανάλυση βλέπουμε και καταχωρούμε αυτά που μας διαφοροποιούν, πραγματώνεται η εξατομίκευση, η οποία μπορεί να φτάσει και μέχρι την ύπερανάλυση, οπού το Άτομο ξεχωρίζει και διαφοροποιεί εαυτόν από όλες τις διεργασίες που λαμβάνουν μέρος στο περιβάλλον του, βρίσκεται κοινώς στο Εγώ και όλοι οι άλλοι. Η φυσική ροή όπως είδαμε και παραπάνω τείνει και σπρώχνει προς την σύνθεση , το επόμενο στάδιο, τι γίνεται όμως αν αυτό το Άτομο εγκλωβιστεί στην φάση της Ανάλυσης; Και πως γίνεται να εγκλωβιστεί;

Είναι απλό. Η ανάλυση είναι μια πορεία από την κορυφή μέχρι την βάση. Ξεκινάει από το Ένα και φτάνει στα επιμέρους άπειρα. Η πτωτική πορεία αυτή δημιουργεί την εξατομίκευση η οποία προβάλει τις δικές τις ανάγκες στον χώρο. Οι ανάγκες αυτές είναι οι ανάγκες του Ενός Ατόμου , διαχωρισμένες από τις ανάγκες των Πολλών , μακριά δηλαδή από την Συλλογικότητα. Η εγωμανία και η κτητικότητα εμφανίζονται και ως ισχυρές δυναμικές ωθούν στην περαιτέρω ανάλυση και την εμφάνιση του Ατομικού Συμφέροντος. Αν το Άτομο δεν νοεεί ότι απαρτίζει ως κομμάτι αυτόνομο και αυτεξούσιο μέρος ενός μεγαλύτερου κομματιού, δεν κατανοήσει την εξέλιξη δηλαδή μέσω της συλλογικότητας τότε εγκλωβίζεται στην Ανάλυση με σκοπό το προσωπικό συμφέρον και εμποδίζει πλέον σε μεγαλύτερη κλίμακα την Σύνθεση των επιμέρους Ατόμων που απαρτίζουν μια Συλλογικότητα.

Γιατί αναφέρουμε την εξέλιξη μέσω συλλογικότητας;
Γιατί ως είπαμε στην αρχή, η ανάλυση και η σύνθεση πέρα από το ατομικό επίπεδο έχουν να κάνουν σε ένα μακροκοσμικό επίπεδο με τα πολλά Άτομα μεταξύ τους (ισχύει σε όλες τις εκφάνσεις δηλαδή), το Εν που χωρίστηκε σε πολλά άτομα (πτώση) και τα πολλά άτομα που θα ενωθούν να απαρτίσουν το Εν (άνοδος). Το κλειδί της σύνθεσης είναι η κατανόηση της Συλλογικότητας.
Σαν συλλογικότητα εννοούμε μια διευρυμένη αντίληψη της Κοινωνίας , του χώρου όπου ζει και δρα το Άτομο με άλλα Άτομα και απαρτίζουν το σύνολο. Αν το κάθε Άτομο , λειτουργεί με το διευρυμένο Εγώ, μακράν προκαταλήψεων και συμβατικοτήτων, τότε ελεύθερα δύναται να παράγει μέσω της δικής του Ενέργειας και Δράσης ένα μοναδικό Έργο το οποίο είναι ωφέλιμο και για τα άλλα άτομα.
Αν όλα τα Άτομα διαθέτουν αυτήν την αντίληψη του πραγματικού Εγώ, τότε όλα ανόμοια προσφέρουν το δικό τους μοναδικό Έργο σε πλήρη έκφανση και μαζί λειτουργούν σαν μια Ενιαία πλήρης Ολότητα βάση της συνεργασίας του ατομικού και του διαφορετικού.

Έτσι πραγματώνεται η σύνθεση γιατί καθείς κατέχει τον δικό του μοναδικό ρόλο και οδηγεί στην εξέλιξη προς την Ολότητα , το Ενιαίο. Διαφορετικά όπως προείπαμε αν το Άτομο εγκλωβιστεί στην Ανάλυση, τότε ο ατομικισμός του δεν εμποδίζει μονάχα τον ίδιον αλλά επιφέρει και προβλήματα στα υπόλοιπα μέρη της Συλλογικής Ενιαίας Μονάδας.
Μια παρατήρηση που αφορά την Φύση γιατί από εκεί οφείλουμε να αντλούμε παραδείγματα. Οι ρόλοι στην Φύση είναι διανεμημένοι. Κάθε είδος λειτουργώντας πλήρως στον ρόλο, συνεισφέρει σε αυτό που αποκαλούμε Φυσική Αλυσίδα και απαρτίζει το Ενιαίο. Αλλά οι ρόλοι στην Φύση είναι ξεκάθαροι. Στο Άτομο που ονομάζεται Άνθρωπος, λόγω της νόησης, οι ρόλοι και οι σκοποί είναι δυσδιάκριτοι.
Σίγουρα πάντως δεν έχουν σχέση με τους Κοινωνικούς ρόλους καθότι αυτοί αλλάζουν αναλόγως τις εποχές και με γνώμονα το Ατομικό συμφέρον ή με το συμφέρον μιας ομάδας ανθρώπων.

Μπορεί δηλαδή η Ανάλυση πέρα από το Ατομικό συμφέρον όπως είδαμε να εφαρμόζεται και για ιδιοτελή συμφέροντα από μια ομάδα ανθρώπων ; Και βεβαίως. Το Συμφέρον ενός και η ιδιοτέλεια μπορεί να οδηγήσει σε συντονισμό όλων αυτών των μηχανισμών που το τρέφουν και το προωθούν, τουτέστιν ότι ένας ιδιοτελής σκοπός δύναται να φέρει σε μια άτυπη συμμαχία όλες αυτές τις δυνάμεις που τον τροφοδοτούν, είναι μια δυναμική, αρνητική μεν , αλλά δυναμική. Εκεί γίνεται η στρέβλωση της σύνθεσης, όπου πολλές Ατομικότητες συνεργάζονται εις βάρος όμως άλλων Ατομικοτήτων, μια συνεργασία που τροφοδοτεί το συμφέρον και όχι η δυναμική της εξέλιξης. Αυτοί συνιστούν και απαρτίζουν τις ομάδες των Καταπιεστών. Οι Καταπιεστές όμως από ότι καταλαβαίνουμε λειτουργούν με γνώμονα την Άρνηση ( της Συλλογικότητας) και την Ανάλυση, ουσιαστικά όμως είναι Καταπιεζόμενοι ( από τα πάθη τους και τις διαστροφές τους ) .
Καταπιεστές καθότι η εξουσία τους αρχίζει και τελειώνει σε αυτό το επίπεδο και εξαρτάται από την αντίσταση ή μη της Συλλογικότητας.

Αυτοί αποτελούν και του κυρίως εκφραστες της Άρνησης στον κόσμο μας, οι μάχιμοι βοηθοί του Αρνητικού Αδρανή παράγωντα.

Επιστρέφουμε όμως θέμα της ανάλυσης και της σύνθεσης που μας απασχολεί. Αφού πήραμε μια μικρή γεύση των ορισμών και των ενεργειών τους ας στρέψουμε αυτές τις αντίθετες δυναμικές μέσα μας. Η παρατήρηση είναι ο πιο αυθεντικός γνώμονας για να δούμε με μικροσκόπιο την μάχη των αντιθέτων στον εαυτό μας. Όταν μιλάμε για απελευθέρωση από τα δεσμά των διαφόρων φλοιών που μας περιβάλλουν, δείχνουμε με απλά λόγια την διαδικασία κατά την οποία η Ανάλυση μεταμορφώνεται σε Σύνθεση, στο Ατομικό επίπεδο.
Αν δεν υπάρχει αυτή η διεργασία δεν είναι δυνατόν να λειτουργήσει πλήρως εκείνη η κατάσταση δυναμικών μέσα μας όπου θα γίνουν ενέργειες κατανόησης και από λανθάνουσα μορφή που ευρίσκονται να μετουσιωθούν σε πλήρη Ενέργεια που θα παράγει Έργο προωθώντας την Σύνθεση.

Η παρατήρηση που βοηθάει; Βοηθάει στο να καταλάβουμε το σημείο που βρισκόμαστε.

Κατά την Ανάλυση συνήθως παρατηρούμε και επεξεργαζόμαστε εκείνες τις δυναμικές που μας ξεχωρίζουν από το σύνολο Φύση και κοινωνία. Βρίσκουμε τις διαφορές μας και ανακαλύπτουμε τον Νόμο της Ανομοιότητας σε πλήρη εφαρμογή σε όλα τα έλλογα όντα.

Κατά την δυναμική της Σύνθεσης βλέπουμε πλέον αυτά που έχουμε κοινά με την Δημιουργία γύρω μας. Κατανοώντας έτσι τους συνδετικούς κρίκους που ξεκινούν από εμάς και καταλήγουν σε όλο το Σύμπαν, βιώνουμε την Συλλογικότητα.
Αλλιώς η σύνθεση δομείται σε μια εύθραυστη δυναμική, μια ετοιμόρροπη βάση, που θα καταρρεύσει στο πρώτο κύμα δυσκολίας (με την διάσπαση των Ατομικοτήτων που την απαρτίζουν λόγω της πίεσης απο την Άρνηση).

Αυτή η Σύνθεση και Ανάλυση σαν δυναμικές λοιπόν καθοδηγούν την ατομική και συλλογική εξέλιξη. Η συλλογικότητα όπως προείπαμε δεν αφορά μια κοινωνία με την έννοια που έχουμε δώσει εμείς στην κοινωνία, αλλά μια Κοινωνία διευρυμένη και σε πολλαπλά επίπεδα. Εξετάσαμε πιο πολύ το απτό μας φυσικό και υλικό κομμάτι αλλά αυτή η Συλλογικότητα είναι μια δυναμική που εκτείνεται σε μια Συμπαντική Συλλογικότητα ( όλων των όντων του σύμπαντος δηλαδή) και παραπέρα σε ένα κοινό ρεύμα κίνησης που διαμορφώνει την Δημιουργία και ένα ενιαίο Όλον.

Ο κύκλος της Ολότητας δεν αφορά Άτομα και Ομάδες Ατόμων μόνο αλλά αφορά την ΥπερΣυλλογικότητα η οποία εκτείνεται σε όλα τα επίπεδα που υπάρχει κίνηση. Οπότε μην υποτιμάμε τις δυναμικές της Ανάλυσης και της Σύνθεσης καθότι περιέχουν τα κλειδιά της εξέλιξης όχι σε ατομικό επίπεδο όπου οι δυναμικές είναι ένα κλάσμα της μονάδος αλλά σε Συλλογικό επίπεδο όπου όλα τα κλάσματα μαζί ( σύνθεση ) δημιουργούν την Απόλυτη Μονάδα και εκφράζουν την ιδέα Άνθρωπος.